Het vroor twee graden en ik stond in mijn winterjas op de stoep, met een kastje in mijn hand dat onze voorgevel liet zien in paars, geel en fel oranje. Een man die voorbijkwam, keek me aan alsof ik iets in de gaten hield. Dat klopte ook wel: ik keek waar ons huis zijn warmte weggaf.
Een warmtecamera van de bibliotheek
De warmtecamera komt van de bibliotheek in CODA. Je kunt hem een week lenen voor € 5, en ik stond er drie weken voor op de wachtlijst. In de tas zat een kaartje met uitleg, en de belangrijkste regel was: binnen moet het minstens tien graden warmer zijn dan buiten, en de verwarming moet al een paar uur aan staan. Het liefst 's avonds of vroeg in de ochtend, zonder zon op de gevel.
Dus wachtten we op een koude avond. Die kwam half januari: buiten min twee, binnen 20 °C sinds de middag. Lotte liep mee met een notitieboekje, en Daan wilde vooral weten of je door muren heen kon kijken. Dat kan niet. Hij was zichtbaar teleurgesteld.
Binnen: kieren en koude hoeken
De eerste schrik was de brievenbus. Aan de binnenkant van de voordeur zat een donkerpaars rechthoekje van 8 °C, terwijl de gang 18 °C was. Langs de bovenkant van de deur liep een koude streep, precies waar de oude tochtstrip platgedrukt is.
- De plinten in de woonkamer. Langs de voorgevel lag een blauwe band van 14 °C. Daar komt koude lucht uit de kruipruimte omhoog, tussen vloer en muur.
- Het luik van de kruipruimte in de gang: een koud vierkant met een nog kouder randje.
- De slaapkamerramen. Daar zit nog dubbel glas uit de jaren negentig. Het glas gaf 11 °C. Het HR++-glas in de woonkamer, sinds 2019, zat op 17 °C. Ik wist dat het verschil groot was, maar zó.
- Het luik van de vlizotrap op de overloop. Rondom de rand lekt warme lucht naar de zolder, en daar wil je hem juist niet hebben.
- Achter de radiatoren gloeide de muur oranje. Een deel van de warmte gaat dus regelrecht de buitenmuur in.
De eerste avond schrok ik nog van een knalrode vensterbank, tot ik doorhad dat de kleurschaal zichzelf steeds aanpaste. Zet hem vast op een bereik, anders lijkt alles even erg.
Buiten: de gevel vertelt de rest
Buiten werd het pas echt duidelijk. Boven de ramen lichtten de lateien op als oranje strepen, en de muur onder de slaapkamerramen was een stuk warmer dan je zou willen. Onze spouwmuur is nog leeg, en dat zie je. Het huis van Gerard en Wil, links van ons, was op het scherm opvallend donkerder. Zij lieten hun spouw een paar jaar geleden vullen. Hetzelfde huis, een ander plaatje.
Het dak liet bijna niets zien. Dat lieten we in 2020 van binnenuit isoleren, en dat geld was dus ergens goed voor.
Wat we ermee gaan doen
Een warmtecamera vertelt je niet hoeveel een lek kost, alleen waar het zit. Met de beelden en mijn aantekeningen maakte ik een lijstje, van goedkoop naar duur:
- Tocht: brievenbus, voordeur, het vlizotrapluik en de plinten. Dat kunnen we zelf.
- De spouwmuur. Daar wil ik dit jaar offertes voor.
- De vloer via de kruipruimte. Jeroens vader Henk komt eerst eens kijken of je er goed bij kunt.
- Het glas in de slaapkamers. Dat is het duurst en komt als laatste.
Lotte heeft ondertussen vooral warme dingen gefotografeerd: de theepot, haar eigen handen en de sokken van Jeroen. Daan ontdekte dat de spelcomputer het warmste apparaat in de woonkamer was, wat hij als compliment opvatte. In mijn energiedagboek zag ik al dat ons gas het weer volgt. Nu weet ik ook waar die warmte heen gaat, en voor vijf euro hebben we een lijstje dat ons de komende tijd wel bezighoudt.
