Op de binnenkant van ons aanrechtkastje hangt een briefje in Lottes handschrift: ‘PMD = plastic, blik en pakken. NIET: speelgoed!’ Dat laatste is voor haar broer, die vorig jaar een kapot waterpistool bij het plastic gooide. Het briefje hangt er al een jaar en zit inmiddels vol vetvlekjes.
Onze keuken is drie bij drie meter en open naar de woonkamer. Vijf soorten afval scheiden met vijf bakken naast elkaar zou de helft van de vloer kosten. Het moest dus anders, en het moest ook werken met twee kinderen die niet elke dag zin hebben om na te denken over een yoghurtpak.
Waar alles staat
- Gft: een bakje van zeven liter met deksel op het aanrecht, met een vel krant onderin. Het gaat elke avond leeg in de groene container naast de schuur.
- PMD: een grote zak aan een haak achter de achterdeur. Daar zit hij niet in de weg, en hij is in twee stappen buiten.
- Papier: een oude wasmand in de trapkast, naast de vriezer. Dozen worden eerst platgemaakt; dat is Lottes werk.
- Glas: een krat in de schuur. Eens in de paar weken gaat hij achter op de fiets mee naar de glasbak bij de supermarkt.
- Restafval: een prullenbak van 25 liter onder het aanrecht. Vroeger stond daar een bak van 60 liter.
Daarnaast hangt er een tasje voor statiegeldflesjes en blikjes aan de kapstok in de hal. Sinds er ook statiegeld op blikjes zit, brengt Daan ze weg en mag hij het geld houden. Hij is opvallend fanatiek geworden in het oprapen van blikjes, ook als ze niet van ons zijn. Lege batterijen verzamelen we in een jampot op de plank in de trapkast.
Wat de kinderen doen, en wat ze vergeten
Lotte is acht en leest elke verpakking als een schatkaart. Ze weet welke logo’s wat betekenen en verbetert ons regelmatig. Daan is elf en scheidt prima, zolang het bakje binnen handbereik staat. Staat het een meter verder, dan wint de luiheid. Daarom staat alles op de plek waar het afval ontstaat: het gft-bakje naast de snijplank, de restbak onder de gootsteen en de PMD-zak bij de deur waar de boodschappen binnenkomen.
Wat niet goed ging: in de hittegolf van eind juli stonk het gft-bakje na één dag al, en binnen de kortste keren hadden we fruitvliegjes. Sindsdien gaat het bakje elke avond leeg, ook als er maar een paar schillen in liggen, en spoel ik het eens per week om met water uit de regenton. Ook eerlijk: op een drukke dinsdag, als ik pas na zessen thuis ben, belandt er weleens een pak bij het restafval. Niemand hier is perfect, ik ook niet.
Hoeveel restafval er nog over is
Twee jaar geleden ging er elke week een volle zak van 60 liter weg. Nu is dat één zak van 25 liter per week, en in de zomer, met de moestuinbakken en meer verse groente, soms nog minder. Wat er nog in zit: keukenpapier, stofzuigerzakken en verpakkingen van gemengd materiaal waarvan ik niet weet waar ze heen moeten.
Welke spullen precies waar horen, verschilt per gemeente. Wat bij ons bij het PMD mag, kan bij jou bij het restafval moeten. Ik heb de afvalwijzer van onze gemeente op mijn telefoon gezet en zoek twijfelgevallen daar op. Voor algemene uitleg is de afvalscheidingswijzer van Milieu Centraal handig.
Afval scheiden is geen besparing die je op de energiemeter terugziet. Maar als ik onder het aanrecht kijk en zie hoe klein onze restbak is geworden, ben ik er eerlijk gezegd best trots op. En het briefje van Lotte blijft hangen, vetvlekjes en al.
